Drie jaar geleden liet ik ogenschijnlijk mijn baan los, zonder enig alternatief. Ogenschijnlijk want wat ik los liet was veel meer dan mijn baan.
Ik had 19,5 jaar voor dezelfde werkgever gewerkt dus het was een grote stap. Toen ik lang geleden deze baan aannam wist ik al dat het een compromis was. Ik was er blij mee want het bracht een zekere mate van stabiliteit en zekerheid. En daar had ik op dat moment behoefte aan. Maar om te kunnen functioneren, moest ik een stukje van mezelf verloochenen. En ik wist ook dat simpelweg van baan verwisselen dit niet zou wegnemen, omdat dit voor vele banen geldt. Ik zag geen oplossing en daarom bleef ik 19,5 jaar hangen.
Ondertussen deed ik veel innerlijk werk, en maakte mezelf bewust van allerlei onbewuste patronen en angsten. Innerlijk groeide ik, maar de uiterlijke wereld groeide niet mee. Lang verlangde ik naar het vinden en het leven van mijn roeping, mijn levensmissie. Het ontketende een enorme zoektocht, maar het bracht me niet de antwoorden waar ik naar zocht. Uiteindelijk realiseerde ik dat zoeken me niet verder zou helpen. Maar dat ik de wijsheid die ik in de loop der jaren had ontdekt over mezelf en het leven moest gaan leven.
Steeds vaker speelde ik met de idee dat ik eerst moest loslaten wat ik niet meer wilde. voordat er iets nieuws en meer passend op mijn pad kon komen. Na een tijd had ik de moed bijeen geraapt en besloot ik mijn baan los te laten. In de hoop dat er dan iets nieuws op mijn pad zou komen.
Na mijn ontslag probeerde ik NatuurlijkAnita nieuw leven in te blazen en van de grond te krijgen. Maar ik merkte dat ik vooral bezig was met wat ik dacht dat ik moest doen om het van de grond te krijgen, waardoor ik al snel mijn enthousiasme verloor en ook weinig response kreeg. Ik was telkens aan het forceren en dat forceren kwam ook voort uit de angst voor schaarste. Dezelfde angst die ervoor zorgde dat ik 19,5 jaar lang dezelfde baan heb gehad. Dus in plaats van nog meer te forceren, liet ik los en kwam in een soort van vacuüm terecht. En een lange tijd gebeurde er niet zoveel.
Tenminste niet aan de buitenkant, innerlijk gebeurde er genoeg. Mijn financiële buffer slonk langzaam maar zeker en ondertussen leek er weinig voortgang te zitten in mijn zoektocht naar een vorm van inkomen. Het zal je niet verbazen dat ik regelmatig oog in oog kwam te staan met een aantal existentiële angsten. Heel onaangenaam, maar niets om bang voor te zijn. Althans dat heb ik geleerd, om niet bang voor de angst te zijn.
Ondanks de aanhoudende (financiële) onzekerheid en de bijbehorende angsten, wist ik elke keer trouw te blijven aan het pad wat ik was ingeslagen. Ik solliciteerde weliswaar af en toe, maar als ik dan werd uitgenodigd voor een gesprek dan voelde ik dat ik weer in een keurslijf getrokken zou worden als ik daarvoor zou kiezen.
Het maakte me ook moedeloos. Want ik had een oude los gelaten. En naarmate de tijd verstreek, des te steeds het duidelijker werd dat er geen weg meer terug was. Maar het nieuwe was er ook nog niet. Zodra ik aan de toekomst dacht, voelde ik stress opkomen. Maar naarmate de tijd vorderde voelde ik me steeds beter, vooral als ik in het moment aanwezig bleef. Als er dan stressvolle gedachten opkwamen, stelde ik mezelf de vraag: maar hoe is het nu met mij? En dan kon ik alleen maar antwoorden met goed! Ik heb het goed op dit moment.
Uiteindelijk besloot ik dat het tijd was om weer iets te gaan doen en ik besloot te gaan schoonmaken. Iets wat ik in mijn studententijd ook had gedaan. Ogenschijnlijk simpel werk maar het gaf me veel voldoening. Naast het schoonmaken zelf, ervaarde ik in het contact met de mensen de impact die mijn aanwezigheid had op hen. Simpelweg door mezelf te zijn. Ik hoefde geen rol te spelen.
Op dit moment ben ik nog altijd aan het schoonmaken, maar ik voelde aan alles dat het einde in zicht is. Eind deze maand loopt mijn contract af en ik besloot om het niet te verlengen. Weer een spannende stap, want ook nu heb ik geen alternatief en mijn financiële buffer is minimaal maar gek genoeg is deze sprong in het diepe minder eng dan de sprong die ik drie jaar geleden maakte.
Op dat moment was ik weliswaar gevoelsmatig uit het keurslijf gestapt, maar zat het keurslijf nog wel in mij. In de afgelopen tijd heb ik me steeds meer losgemaakt van een oud collectief paradigma die tot dan toe een belangrijke invloed op mijn levensloop had gehad. Die van angst voor schaarste.
De weg van jarenlang zelfonderzoek had me tot een bepaald punt gebracht, maar ik had een sprong (of eigenlijk meerdere sprongen) in het diepe nodig om een diepe transformatie in gang te zetten. En ik zit er nog middenin deze levensveranderende transformatie. De nieuwe weg is nog steeds niet zichtbaar, maar er is wel steeds meer helderheid over de richting. Toch heb ik geen idee wat de uitkomst van deze transformatie zal zijn en dat is helemaal ok.
Ik denk dat het ook niet de bedoeling is dat de weg zichtbaar wordt. Het dwingt me om helemaal aanwezig te blijven in het moment en telkens te voelen. Voel ik een ja of een nee? Of voel ik niets? En durf ik in het niet-weten te verblijven, terwijl alles in me schreeuwt dat ik in actie moet komen?
Het lukt me steeds beter en dat geeft enorm veel vertrouwen. Ik voel echt dat er een verschuiving heeft plaatsgevonden van me vastklampen aan uiterlijke zekerheden naar die zekerheid van binnen voelen. Ogenschijnlijk ben ik alleen maar dingen verloren in de afgelopen drie jaar, maar ik voel me rijker dan ooit. En dat meen ik echt.
Zijn de (existentiële) angsten dan weg? Nee… dat niet. Heb ik geen momenten meer dat alles me aanvliegt? Ja zeker wel..… maar ik ben er niet meer bang voor.
Reactie plaatsen
Reacties