In 2024 liep ik het South west coast path in zuidwest Engeland. Tot nu toe de zwaarste wandeltocht die ik tot nu toe heb gelopen.Het pad heeft me mijn ogen geopend wat de kracht van commitment is. Niet omdat er een moment is geweest waaropik wilde opgeven. Juist niet. Het is nooit in me opgekomen, zelfs niet op het moment dat ik op 2/3 van de tocht mentaal en fysiek in een dip zat. Ik dacht altijd dat intrinsieke motivatie de belangrijkste drijfveer was. Maar op het moment dat zelfs mijn motivatie even weg was, kwam het niet in me op om te stoppen en liep ik gewoon door. Weliswaar in een iets rustiger tempo, maar ik ging wel door.En mijn commitment was niet zozeer gericht op het behalen van het eindpunt. Ik stond er helemaal open voor dat ik het niet zou volbrengen. Ik denk dat het niet eens gericht was op het pad zelf. Het was eerder gericht op het volbrengen van de cyclus die in gang had gezet toen ik de impuls volgde om te gaan wandelen.En als ik iets geleerd heb, is dat elke cyclus eindigt waar die eindigt, en niet waar ik vind dat ie moet eindigen. In mijn geval eindigde het pad weliswaar fysiek bij het officiële eindpunt, maar uiteindelijk liep het daarna nog lange tijd inwendig door in mijn systeem. Het is alsof het een inwijding is geweest in het thema commitment. Veel mensen worstelen met dit thema. Ook ik, al zag ik dit lange tijd heel anders.Want commitment had ik wel, maar je kunt er ook in doorslaan. Dan ga je door omdat je niet durft los te laten, of vanuit een plichtsbesef, terwijl de natuurlijke cyclus al lang is geëindigd.Natuurlijk is er ook de variant van geen commitment durven aangaan uit angst dat het je vrijheid beknot. Ook die kant ken ik. Maar vrijheid zonder commitment is ook geen echte vrijheid. Nadat ik drie jaar geleden ontslag nam en daarmee iets los liet waar ik lange tijd uit angst aan vast had gehouden, dacht ik dat er vanzelf iets in de plaats zou komen. Het ging iets anders. Uiteindelijk kwam ik in een tussenruimte terecht. Een niet makkelijke periode. Maar meer en meer zag ik in dat die leegte nodig was en zelfs een voedingsbodem is om iets nieuws te kunnen laten herrijzen uit de as. Het zou voor mij heel makkelijk zijn om terug te vallen op wat ik ken. En toch doe ik dat niet. Mijn commitment aan mijn proces, dat is geïnitieerd met mijn besluit om ontslag te nemen, is heel krachtig. Bovendien wordt het, elke keer als ik de ingeslagen weg besluit te blijven volgen, bekrachtigd.Dit neemt niet weg dat het spannend blijft om die weg te volgen. Want welke kant het opgaat, weet ik ook niet.

Afgelopen week zat ik in een zaal vol mensen die, net als ikzelf lange tijd, zochten naar meer verbinding. Het was een bijeenkomst over gemeenschap en onderlinge verbondenheid, maar wat me vooral raakte was het voelbare verlangen in de ruimte.We proberen onze innerlijke leegte vaak op te vullen met dingen uit de buitenwereld. Maar het lost het gemis nooit écht op.Dit inzicht werd voor mij weer heel helder tijdens deze bijeenkomst. Laat me vooropstellen dat er niets mis is met verlangens en ook niet per se met het volgen van sommige verlangens.Wel is het waardevol om in te zien dat een verlangen je laat zien waar je onbewust je innerlijke leegte projecteert op iets of iemand in de buitenwereld. En dat de verwachting hebt dat het vervullen van je verlangen je zal verlossen van de leegte. Dat is een illusie.Zo vond ik lange tijd de wereld om me heen heel oppervlakkig en verlangde ik naar meer diepgang.

In 2018 liep ik een deel St Olavsleden, een pelgrimspad door Zweden en Noorwegen. Ik liep van Östersund naar Trondheim.Onlangs kwam er twee herinneringen boven die ik, gek genoeg, nog niet eerder aan elkaar had gekoppeld, maar onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn.

Drie jaar geleden liet ik ogenschijnlijk mijn baan los, zonder enig alternatief. Ogenschijnlijk want wat ik los liet was veel meer dan mijn baan.

Onlangs liep ik de Fishermen’s Trail, een kustwandeling in Portugal van ongeveer 230 kilometer. De route start op het strand van São Torpes, vlak bij Sines, en eindigt in Lagos, in de Algarve. Dit keer liep ik niet alleen, maar samen met mijn vaste wandelmaatje, met wie ik vorig jaar een deel van het South West Coast Path in Engeland liep.

Er wordt zoveel geschreven en gesproken over vertrouwen. Vertrouwen op het leven zelf dat zich via jou ontvouwt, vertrouwen op je innerlijke leiding.

Veel mensen brengen hun hele leven door in de wereld van doen.Anderen richten zich juist op de wereld van zijn. Ook zijn er mensen die zich van de ene wereld naar de andere wereld bewegen, afhankelijk van de fase waarin hun leven zich op dat moment bevindt. Zelf behoor ik tot deze groep mensen.In mijn beleving zit de sweet spot daar waar deze werelden elkaar raken. Op het snijvlak van het lemniscaat.In de paradox van evolutie en involutie.In de paradox van the being and the becoming.In de paradox van heel zijn en heelwording.In de paradox van eenheid en dualiteit.In de paradox van licht en donker.In de paradox van de vrijheid en beperking.In sommige tradities wordt dit ook wel the middle road genoemd.En met middle road wordt geen weg vol compromissen of halfslachtigheid bedoeld,maar een plek van diepe afstemming. Een plek waar je precies op het snijvlak van twee werelden leeft. Daar, waar jouw zijn en jouw doen samenvallen.Waar jouw innerlijke wereld en uiterlijke wereld in sync zijn.De Native Americans zien de mens als een brug tussen de niet-fysieke wereld en de materiële wereld. Een brug tussen hemel en aarde. In hun ogen zijn we hier om beide werelden in ons te dragen, te verbinden en te belichamen. Dan brengen we (metaforisch) de hemel naar de aarde.En in mijn beleving is dat ook waar het leven werkelijk plaatsvindt: In het hart van de paradox.Zolang we de paradox met ons hoofd proberen te be-grijpen, zullen we heen en weer geslingerd worden tussen de ogenschijnlijke tegenstellingen.Pas wanneer we daarmee stoppen en we ons volledig kunnen overgeven aan de paradox, opent de middle road zich voor ons.

Tijd voor een luchtiger onderwerp. Het lijkt me leuk om een paar grappige en luchtige wandelanekdotes te delen. Of je kunt ze ook met een gerust hart wandelblunders noemen :)

We dragen allemaal een innerlijke onrust met ons mee. Diep van binnen geloven we dat er iets mis is met dit moment, met onszelf of allebeide. Het is de oorzaak van onze existentiële angsten.

Al zolang ik me kan herinneren, heb ik het gevoel gehad dat er iets miste in mijn leven. Ik heb lang gedacht dat mijn leven meer betekenis zou krijgen als ik mijn missie zou vinden. Ik voelde een hele sterke drang om op zoek te gaan.

Steeds meer mensen gaan wandelen