Afgelopen week zat ik in een zaal vol mensen die, net als ikzelf lange tijd, zochten naar meer verbinding.
Het was een bijeenkomst over gemeenschap en onderlinge verbondenheid, maar wat me vooral raakte was het voelbare verlangen in de ruimte.
We proberen onze innerlijke leegte vaak op te vullen met dingen uit de buitenwereld. Maar het lost het gemis nooit écht op.
Dit inzicht werd voor mij weer heel helder tijdens deze bijeenkomst.
Laat me vooropstellen dat er niets mis is met verlangens en ook niet per se met het volgen van sommige verlangens.
Wel is het waardevol om in te zien dat een verlangen je laat zien waar je onbewust je innerlijke leegte projecteert op iets of iemand in de buitenwereld. En dat de verwachting hebt dat het vervullen van je verlangen je zal verlossen van de leegte. Dat is een illusie.
Zo vond ik lange tijd de wereld om me heen heel oppervlakkig en verlangde ik naar meer diepgang.
Nu besef ik dat ik degene was die oppervlakkig was. Ik durfde mezelf niet volledig te laten zien. En de buitenwereld spiegelde dat terug aan mij. In de loop van de jaren heb ik de diepte meer en meer in mezelf leren integreren en ook leren delen.
Ik leef nu waar ik destijds naar verlangde.
Als ik iets heb geleerd is dat je verlangens je dit laten zien: Datgene waar je naar verlangt zul je nooit krijgen door het ‘na te jagen’ in de wereld.
De sleutel is om datgene te ZIJN waar je naar verlangt en alles wat je daarvan weerhoudt, los te laten. En de buitenwereld zal dit spiegelen.
Het bijzondere is dat ik nu veel meer ruimte ervaar voor luchtigheid. Iets wat ik eerst veroordeelde als oppervlakkig, kan ik nu juist heel erg waarderen.
Zo geniet ik tegenwoordig met volle teugen van alle korte luchtige uitwisselingen van vriendelijkheid met soms een beetje humor tijdens mijn wandelingen of andere dagelijkse bezigheden.
Ik ervaar het nu totaal niet als oppervlakkig maar juist als licht en speels.
Reactie plaatsen
Reacties